KS. PIOTR HOCKEN
W
MISJI ENCHRISTOkatolicy w służbie ewangelizacji, odnowy życia i jedności chrześcijan.

Po raz pierwszy spotkałem się z przesłaniem ks. Piotra w latach osiemdziesiątych, gdy przeczytałem Jego świadectwo zamieszczone w czasopiśmie amerykańskiej odnowy charyzmatycznej – New Covenant. Uderzyło mnie w nim bardzo konkretne i precyzyjne ukazanie co Chrzest w Duchu zmienił w jego życiu jako katolika i kapłana. Ponadto zwróciła moją uwagę miłość i pokora wykształconego teologa. Powstało we mnie ukryte pragnienie, aby kiedyś móc osobiście spotkać tego człowieka.

Jak wielka była moja radość, kiedy dowiedziałem się, że właśnie ks. Piotr rezyduje w Austrii, co więcej sam przyjedzie do Lanckorony na jedno z założycielskich spotkań ReLay. Trudno byłoby wyobrazić sobie bardziej niesamowity scenariusz. Pod koniec spotkania wybrałem się z ks. Piotrem na spacer ścieżkami prowadzącymi na górę lanckorońską. Po drodze dzieliliśmy się naszym świadectwem. W szczególności zainteresowany był ks. Franciszkiem Blachnickim, który z uwagi na odważne podjęcie współpracy z protestanckimi organizacjami misyjnymi był jego osobistym bohaterem i prorokiem na miarę dzisiejszych czasów. Ze swojej strony miałem możliwość podzielenia się moją 25-letnią historią posługi w Ruchu Światło-Życie w tym kilkunastu ostatnich lat bliskiej współpracy z ks. Blachnickim. W wyniku tej rozmowy podjęliśmy decyzję o rozpoczęciu współpracy.

 

W 2002 roku świętowaliśmy dwudziestolecie szkoły ewangelizacji i uczniostwa SAD, którą organizowaliśmy wraz z Młodzieżą z Misją w autorytecie Ruchu Światło-Życie. Podczas wspólnej modlitwy zdaliśmy sobie sprawę z trzech rzeczy: konieczności przejrzenia na nowo wizji ks. Franciszka, dopełnienia jej przede wszystkim o wymiar eschatologiczny oraz podjęcia wysiłku komunikowania naszego dorobku młodemu pokoleniu, tak aby mogło z niego korzystać w sobie właściwy sposób – aby sufit naszych osiągnięć mógł być dla niego realną podłogą.

 

Okazało się następnie, że ks. Piotr Hocken stał się opatrznościową osobą, potrafiącą udzielić nam odpowiedzi w tych kwestiach. Na początku młodzi pytali czy rzeczywiście starszy wiekiem angielski ksiądz może być dla nas źródłem nadziei, której potrzebujemy. Kiedy jednak ks. Piotr pojawił się na spotkaniu młodych w trampkach i koloratce, wszystkie wątpliwości minęły i nigdy więcej już nie powróciły. W ten sposób rozpoczęła się 15-letnia współpraca ks. Piotra z EnChristo. Przez cały czas była ona współpracą na dwóch poziomach. Pierwszy poziom dotyczył współpracy z liderami, głównie świeckimi, na drugim poziomie zaś podejmowane były inicjatywy skierowane do młodych.

 

Rozpoczęliśmy od weekendowych seminariów dla liderów oraz wakacyjnych międzynarodowych ekumenicznych tygodni dla młodych[1]. Te ostatnie gromadziły młodych dorastających liderów z różnych Kościołów, choć zawsze większość stanowili katolicy z Niemiec, Słowacji, Austrii, Ukrainy, Węgier, Łotwy, Litwy, Stanów Zjednoczonych i Polski. Charakterystyczna dla tygodni była obecność młodych mesjańskich liderów z Izraela i Ukrainy. Zdecydowany akcent na prowadzenie Ducha świętego i wspierające je nauczanie ks. Piotra rodził w tym gronie nową nadzieję i nową świadomość błogosławionej nadziei. Spośród uczestników tygodni zrodziło się grono młodych ludzi zaproszonych przez ks. Piotra do Rodziny Maranatha, którą sobie tworzył. Dla wielu młodych tygodnie były czasem reorientującym całe ich dotychczasowe życie, a ks. Piotr stawał się nie tylko zaproszonym nauczycielem, ale i ojcem duchowym.

 

Najważniejszym przedsięwzięciem skierowanym do liderów był cykl seminariów weekendowych zatytułowany: „Co mówi Duch do Kościołów?”[2]. Gromadził on stałe grono liderów podążających w swojej refleksji za inspiracją pochodzącą od ks. Piotra. Uczestnikami byli katolicy, ale także i ci, którzy wyrośli z Ruchu Światło-Życie, lecz z różnych powodów znaleźli się poza strukturalnymi ramami Kościoła. Był to niesamowity czas dzielenia się i modlitwy za siebie nawzajem, budowania nowej świadomości w obliczu wielu nowych wezwań. Dzięki nauczaniom ks. Piotra wielu liderów mogło odkryć na nowo swoje głębokie pragnienia. Ten trzyletni cykl seminariów zrodził wspólnotę ponad zewnętrznymi podziałami. Zrodziło się grono bliskich współpracowników ks. Piotra, które skupiło się w modlitewnej inicjatywie – W kierunku Soboru Jerozolimskiego II (TJC II).

 

We współpracy z ks. Piotrem Hockenem podjęliśmy organizację sederów pesachowych, które swój początek miały w klasztorze św. Franciszka z Asyżu u Braci Mniejszych Konwentualnych w Krakowie i są kontynuowane po dziś dzień. Za każdym razem seder paschalny był prowadzony przez mesjańskiego Żyda z USA lub Izraela[3].

 

Następnym naszym wspólnym przedsięwzięciem z ks. Piotrem był cykl seminariów dla młodych pod wspólnym tytułem: „Wypłyń na głębię[4]. W cyklu tym chodziło o danie pomocy rodzącym się młodym liderom w najważniejszych kwestiach, które mogą napotykać na swojej drodze duchowego wzrostu. Weekendy te umożliwiły ks. Piotrowi systematyczne dzielenie się z coraz bardziej zaangażowanymi młodymi ludźmi. W efekcie tych spotkań zrodziło się wiele nowych inicjatyw, a wiele istniejących mogło odżyć. Dla nas jako Misji EnChristo seminaria te wspomagały wzrost wspólnoty na drogach uczniostwa. Modelowały też sposób zaangażowania w posługę.

 

Kolejnym wspólnym przedsięwzięciem były seminaria tematyczne zaadresowane zarówno do młodych jak i bardziej doświadczonych liderów. Dzień wyboru papieża Franciszka był dla ks. Piotra momentem przełomowym, wręcz zwiastunem nastania nowej epoki w dziejach Kościoła. Dał on temu wyraz w kolejnej serii weekendów poświęconych różnym aspektom i etapom papieskiego posługiwania[5].

 

Tym zasadniczym cyklom formacyjnym towarzyszyło wiele innych wspólnie podejmowanych inicjatyw, jak na przykład otwarte sesje związane z 40-leciem Soboru Watykańskiego II, czy wykłady na Papieskim Uniwersytecie Jana Pawła II w Krakowie w ramach Instytutu Ekumenii i Dialogu[6]. Wydaje się, że najważniejszym przedsięwzięciem tego rodzaju były sesje z 2009 roku związane z przedstawieniem i wprowadzeniem w życie krakowskiego Kościoła nowego wymiaru dialogu ekumenicznego pod nazwą Ekumenizm Ducha (sesje realizowane wspólnie przez Instytut i EnChristo). Doświadczenie to prezentował ks. Piotr wspólnie z pastorem Ulfem Ekmanem, co samo w sobie było nie lada wydarzeniem. Zaowocowało ono w następnych latach, regularnymi ekumenicznymi spotkaniami na uwielbieniu i modlitwie o jedność w auli Jakuba klasztoru Franciszkanów. Dzięki tym wydarzeniom czujemy się o wiele bardziej przygotowani, aby uczestniczyć w papieskim wezwaniu do budowy jedności na drogach Ekumenizmu Ducha.

 

Ważnym dla mnie przeżyciem, weryfikującym w świetle refleksji ks. Piotra moje własne doświadczenie w Panu była praca nad tłumaczeniem jego książek skierowanych głównie do świata katolickiego. Były to: Przecieranie Nowych Dróg, Wielki Plan Boga, Kościół, który nadchodzi oraz Pięćdziesiątnica i Paruzja. Książki te, wymagające dla przeciętnego katolickiego czytelnika, stanowiły niesamowitą ucztę dla osób poszukujących głębszego zrozumienia. Ponadto cechuje je niesamowity uniwersalizm: pewien zielonoświątkowy pastor powiedział mi, że z zaledwie kilkoma poprawkami chętnie wydałby te pozycje w swoim Kościele. Ukazują one serce ks. Piotra, które niezmiennie biło dla Całego Ciała Chrystusa.

 

Odejście Księdza Piotra

[1] Międzynarodowe ekumeniczne tygodnie dla młodych: tematyka katechez wygłoszonych przez ks. Piotra Hockena: Charakterystyka XX wieku, Boże obietnice, Działanie Ducha Świętego w Kościele I i XX wieku, Dary Ducha Świętego, Jedność chrześcijan, Tożsamość Jezusa, Plan Boga w Jezusie, Historia opresji narodu żydowskiego, Nauczanie i osoba Jana Pawła II oraz Powtórne przyjście Pana.

 

[2] Budowanie mostów poprzez stawanie we wspólnej łasce w obliczu wspólnych zadań (marzec 2003); Relacja Kościoła katolickiego w odniesieniu do nurtów ewangelicznych (listopad 2003); Jedność w Duchu Świętym (styczeń 2004); Przecieranie nowych dróg (listopada 2004); W kierunku odnawiającego się Kościoła (kwiecień 2005); Naród żydowski a odnowa Kościoła (październik 2005); Eschatologia a odnowa (kwiecień 2006); Jezus (październik 2006).

[3] Prowadzący sedery pesachowe byli między innymi: Michael Schiffman (2007), Jeff Friedman (2008), Michael Zinn (2009), Alan Friedman (w 2010) oraz Ariel Berkovitz (w 2011), Frank Lowinger (2012).

[4] Weekendy dla młodych „Wypłyń na głębię”: Boże obietnice (marzec 2007), Jak stać się sługami jedności? (listopad 2007), Biblia (kwiecień 2008), Uzdrowienie i cierpienie (listopad 2008), Kult, liturgia i modlitwa (marzec 2009), Wchodzenie w Paschę (marzec 2010), Wizja jedności i droga jej osiągnięcia (listopad 2010), Słowo Boże w Kościele (marzec 2011), Chrzest w Duchu Świętym (październik 2011), Nowa ewangelizacja (marcu 2012).

[5] Wiara (2012); Proroczy pontyfikat Franciszka (2013); Wezwanie do jedności (2014); Pięćdziesiątnica a nawrócenie Kościoła (2014); Ekumenia z ewangelikami (2015); Jezus i Żydzi (2015); Twórczość Ducha (2017).

[6] Słowo Boże, Charyzmaty, Ekumenizm (2005); Godność osoby ludzkiej, Nawrócenie z grzechów przeszłości (2006)